Diary 1 # Ziekenhuis & omdenken

It’s weird to sit here and its gonna be for a while I think. Een plek waar ik inmiddels ook echt een haat liefde verhouding mee heb. Ben blij dat deze plek uberhaupt bestaat en er zoveel lieve dokters en verpleegkundigen zijn die goede zorg geven en tot het einde gaan als dingen even niet voor de hand liggen. Feitelijk heb ik mijn leven te danken aan deze plek, zonder artsen had mijn leven er heel anders uitgezien. Dankbaar zeker weten!! Maar tegelijkertijd heb ik een hekel aan al die witte jassen, de geur van schoonmaakmiddel, het verdwalen als je weer eens een nieuwe afdeling zoekt. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Tis gek dat een plek als deze zo’n bepalend iets is voor zoveel mensen en dat is het ook voor mij. Best spannend but I can do this en everyone else too. I believe in that hoe moeilijk het soms ook is. Have too, er staat namelijk nog steeds een dagje Efteling in mijn boekje. En heel wat meer dan dat. Life is far too good! Far too pretty.

Alleen de zon vandaag al, van een koude gure winterdag maakt tie een bijzondere warme winterdag. Weet je, misschien is dit alles ook ergens goed voor. I know what matters, what really matters. Overal zie je mensen rennen, vliegen en weer doorgaan. Bijna nooit neemt iemand de tijd om stil te staan en eens om je heen te kijken. Want als je echt goed kijkt zie je zulke mooie dingen. De zon die op je gezicht schijnt of de regendruppels die op je voorhoofd vallen en zo langs je gezicht naar beneden glijden. Of de geur van net gemaaid gras of de blaadjes in het bos. Lachende gezichten van kindjes die voorbij rennen of eendjes die vredig in het water rondzwemmen. Kun je het je al voorstellen?? Just one of those moments geeft energie voor honderd rotdagen waar ook dan de zon weer gaat schijnen. That’s why I need to get through this. Ik zal nooit iemand iets als dit toewensen maar ik wens wel dat een ieder zulke momenten kan voelen en echt beleven. Want that is just amazing!

So maybe, i just wanna say thanks aan mijn lijf die zoveel onmogelijk heeft gemaakt maar tegdlijkertijd ook zoveel nieuwe deuren open heeft gezet. I may not have it all, but my life is pretty damn amazing. Echt beleven echt voelen is the best thing I’ve ever learned. Thanks

Een aantal maanden geleden heb ik dit geschreven toen ik in het ziekenhuis aan het wachten was op mijn afspraak. Eigenlijk was dit het begin van een hele bijzondere reis, een reis waarvan ik me langzaam begin te realiseren hoe belangrijk deze eigenlijk wel niet is. Ik leer mezelf kennen, leer wat ik wel en niet kan. Leer waar ik hulp bij nodig heb en ik leer wat ik zelf moet en mag proberen. Heb zeker ontdekt dat ik nog veel sterker ben dan dat ik zelf denk. Het zijn onrustige maanden geweest waarin ik veel in het ziekenhuis was en nog steeds ben. Beetje bij beetje zal ik daar meer over vertellen maar voor nu het belangrijkste we have to keep our head up!

See you next time

-Joyce-

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.