Paniekaanvallen

In mijn vorige artikel schreef ik over de zenuwen voor ziekenhuisafspraken.. Ik ben heel blij dat ik die zenuwen een beetje onder controle kan houden. Helaas lukt het me niet altijd om de zenuwen onder controle te houden en dan eindigt dat vaak in een paniekaanval.

Paniekaanvallen zijn en blijven vervelend. I still don’t like them…… Vaak overvallen ze me op momenten dat ik denk alles prima onder controle te hebben. Van die momenten dat je in de supermarkt bent en het daar onwijs druk wordt of als er iemand op straat toch ineens wel heel dicht langs je loopt…. Of wanneer iemand die je kent onverwacht een hand op je schouder legt als troost. Sinds een tijdje heb ik paniekaanvallen. Inmiddels weet ik een beetje wat er wel en niet werkt. En het lukt me al steeds vaker om er zelf uit te komen. Wanneer ik een paniekaanval krijg, zijn er een aantal dingen waarmee ik mezelf weer kalm krijg. Here they are:

  1. Er zijn keren dat ik de paniekaanval voel aankomen, dan weet ik al dat het me niet meer gaat lukken om mijn zenuwen onder de duim te krijgen. Als ik dit voel, merk ik aan mezelf dat mijn ademhaling versnelt en ik alles om me heen scan om te zoeken naar een vluchtweg. Weg van de plek van de paniek, weg van de onrust. Hoe graag je ook weg wil, dwing jezelf te blijven. Weglopen staat gelijk aan vluchten en ook een beetje aan het vergroten van de problemen. Door te blijven, confronteer je jezelf met de paniek en leer je jezelf in te zien dat de paniek niet is gebaseerd op iets ergs. Het is gebaseerd op de angst die je hebt voor een object, een geluid of een beeld. Dat object is niet per definitie slecht, die associeer je met slecht door whatever happend…. Blijven is uiteindelijk dus beter maar wel ontzettend moeilijk en heeft me heel wat oefening gekost. But you can do this, I know you can. Het blijven op die plekken waar je in paniek raakt vind ik nog steeds heel eng…. ik vind het dan fijn om mezelf af te leiden en een liedje in mijn hoofd af te spelen en tegelijkertijd te denken aan een plek met fijne, leuke herinneringen. Muziek maakt me kalm en leidt me goed af in dat soort situaties. I usually choose for OK van Robin Schulz feat. James Blunt. I like that sound en de boodschap is ook nice want uiteindelijk gaat het allemaal echt goedkomen 😀
  2. Wanneer het me niet lukt om de aanval te voorkomen is het, het belangrijkste om je ademhaling weer onder controle te krijgen. Meestal begin ik met 2 tellen inademen, 3 tellen vasthouden en 4 tellen uitademen. In het begin adem ik vaak zo snel dat langer inademen geen zin heeft. Als ik merk dat ik weer wat rustiger wordt, verleng ik de tellen. Dus dan wordt het 3 tellen inademen, 4 tellen vasthouden en 5 uitademen. En zo verder…
  3. Als ik mijn ademhaling rustig heb, heb ik meestal weer even nodig voordat ik weer verder kan. Voor ik bijvoorbeeld weer in de rij kan gaan staan om bloed te laten prikken of boodschappen kan doen. Dan moet ik weer even aarden ofzoiets. Even bedenken het is goed, er is niets gebeurd en ik sta nog steeds met mijn beide voeten op de grond. Met andere woorden, mijn koppie weer zo kalm krijgen dat ik weer rustig genoeg ben om verder te gaan. Ik weet nu dat ik dat in 2 kleine stappen doe. Als ik buiten ben zoek ik het dichtstbijzijnde bankje op om daar even op te gaan zitten. Als eerste heb ik toen heel bewust mijn hand op het hout van het bankje gelegd en me gefocust op mijn handen en later ook op mijn voeten die stevig op de grond stonden. Vaak voel ik me na een tijdje nog rustiger en dan probeer ik te kijken naar mijn omgeving. Heel bewust kijken naar de mensen om je heen. Vaak kom ik er dan achter dat de meeste mensen helemaal niet op je letten en gewoon doorgaan met hun eigen bezigheden. Mij helpt dat heel erg, weten dat niet iedereen op je zal letten. Vaak blijf ik nog een tijdje zo zitten tot ik er ineens achter kom dat ik misschien toch wel verder moet gaan… Mensen kijken blijft toch best leuk, miss toch een positief puntje aan die paniekaanvallen.
  4. Nadat ik een paniekaanval heb gehad, heb ik vaak wel een manier nodig om het weer uit mijn hoofd te krijgen. Vaak schrijf ik het dan van me af of vertel ik het aan iemand die ik vertrouw. Ik wil er zelf soms nog wel een liedje over schrijven. Inmiddels heb ik een boekje vol met allerlei dingen om later nieuwe liedjes te schrijven als ik weer gitaar kan spelen.

Dit is in het kort hoe ik door paniekaanvallen heen kom. Eigenlijk is dit onderwerp in het kort niet te beschrijven…. Ik weet inmiddels wel dat iedereen zijn eigen manier zal hebben om erdoor te komen. Mijn manier heb ik ontwikkeld door alle adviezen van de mensen om me heen en natuurlijk ook alle oefeningen van mijn psycholoog. En ook een klein beetje gecombineerd met mijn eigen ervaring. Houd in ieder geval vol, hoe heftig ook. Ik begin er na heel wat nachtmerries langzaam doorheen te komen. Heel langzaam begin ik er weer wat grip op te krijgen. In het begin dacht ik dat ik nooit meer in staat was om normaal iets te kunnen doen. Nu begint me dat beetje bij beetje weer te lukken. Ik denk dat dit iets is van de lange adem…. maar als ik het kan dan kunnen jullie ook. I believe in you all, we’re superwomen and supermen 😀

Oh ennneee it’ss okay om soms lief voor jezelf te zijn 😀 een avondje film mag best soms 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.