Angstig en chronisch ziek?!!!

Angst.. In principe is angst een goed iets, het waarschuwt je voor gevaar. Das juist fijn toch? Uhuh zeker, behalve als je ook bang begint te worden in situaties waar je niet bang hoeft te worden… Kijk naar bang worden in grote groepen mensen, mensen die je van achteren benaderen, bij drukte in de supermarkt, het geven van presentaties. Ken het helaas aaaaallemaal….. Daar zal ik nog een keer een post over schrijven maar deze post wil ik het hebben over angst en chronische ziekten. Helaas hangt er nog steeds een taboe rond angst, mensen lijken soms te verstijven als ik aangeef bang te zijn voor achteruitgang bijvoorbeeld.. Of aangeef dat ik nu niet meer kan fietsen maar een tijd geleden nog wel. Het gebeurt vaak dat er dan niets wordt gezegd of dat men over mijn angst heen praat en snel over een ander onderwerp beginnen…. Dat hoeft helemaal niet zo te zijn… Angst mag erbest zijn… Om even terug te gaan, ik ben ook
chronisch ziek en heb onder andere een spierziekte. Toch voel ik mij mentaal sterker dan ooit tevoren maar ook ik ben bang.

Ja, ik ben bang. Bang voor wat er komen gaat….. Waar gaat mijn lijf eindigen? Wat gaan mijn spieren precies doen? Hoe ziet mijn toekomst eruit? Werken? Ga ik nog echt goed kunnen lopen? Rolstoel? Trouwen en zelf lopen? Hoeveel meer pijn gaat er nog komen? Kids? Waarom zijn mijn benen zo spastisch? Waar blijft mijn spierkracht dan? Welke medicijnen? Hoeveel? Word ik geen kasplantje? Een keer diploma lopend halen? Ga ik me nu iedere keer verslikken als ik ga eten? Of met drinken, gaat dat straks ook mis? Allemaal vragen die of nog door mijn hoofd spoken of die daar rond hebben gespookt. Komen ze bekend voor? Met welke vragen worstel jij? Ik denk dat iedereen met perioden met sommige vragen wel worstelt maar met chronische ziekten misschien wat sneller, zeker als het om progressieve aandoeningen gaat.

Met volle angst vooruit

Lief leven

Ik heb de pech dat ik 3 keer een diagnose heb gekregen… Sommige diagnoses zijn al vrij duidelijk, anderen niet. Die zijn te zeldzaam, of te bijzonder. Laten we het positief houden! De combinatie met elkaar zorgt helemaal voor vragen en problemen. Al die vragen, ik wil ze kunnen beantwoorden. Wil mijn angst wegnemen, door de vragen te beantwoorden. Helaas zijn de meeste niet te beantwoorden hoe hard ik daar mijn best ook voor doe. Het voelt alsof alle onzekerheid en vragen die mijn spierziekte met zich meebrengt in een grote donkere wolk vast te leggen is. Gelukkig sta ik langzaam wat sterker in mijn schoenen en bepaalt die grote donkere wolk mijn dag niet meer zo… Ik ben sterk genoeg om hem weer even weg te sturen maar hij is er wel. En weggaan ho maar, dat doet tie niet.

Ik denk dat dat ook het hele ding is, het gaat niet weg. De angst bij en voor syptomen van chronische ziekten gaan niet weg, hoe hard je daar ook je best voor doet. En hoeveel therapie je er ook voor volgt. Ondanks alle vragen die er in mijn hoofd rond spoken voel ik me mentaal sterker dan ooit tevoren. Dat is wel gek he? Nu lukt het me die donkere wolk steeds even weg te sturen. En dat is zo fijn, want dat voelt zo rustig!! Ik denk dat de trick is de angst en al die vragen er juist te laten zijn en jouw leven ernaast verder op te zetten en aan te passen waar nodig. Klopt die zin? Ik bedoel te zeggen je moet doorgaan met leven en die angst ernaast laten leven, er gewoon laten zijn. Dat klinkt echt heeeeerlijk vaag maar toch denk ik wel dat daar de clue ligt. Je moet met volle angst vooruit, want wat ga je je anders herinneren?? De slechte momenten? Momenten waar je verging van de pijn, momenten waar je op bed lag of momenten met boosheid en frustratie? Ik pas daarvoor eerlijk gezegd, ik ga liever voor de momenten dat ik mijn stoel uit kan en op het gras kan liggen bijvoorbeeld. Ooooohw wat heb ik daar maandag van genoten! Ik word er nog steeds blij van. Of taartjes eten, muziek maken en luisteren. Ik ga liever daarvoor. Jij ook?? Samen ervoor gaan? Samen sta je altijd sterker!!

Hoe dan met volle angst vooruit? Hihihihi tjaa… Dat is nog wel een dingetje ook bij mij hoor! Niet iedere dag lukt het me om even positief te zijn en even positief alles te benaderen. Ligt er ook heel erg aan hoe ik mij voel. Maar dat zal vast herkenbaar zijn. Dwing jezelf alleen niet om je iedere dag heel positief op te stellen… Dan ga je het forceren en dat werkt niet kan ik je vertellen. I’ve been there…. Maar hoe dan, voor mij begon het weggetje met praten en hulp vragen. Nu kan ik er langzaam steeds beter mee dealen, en die donkere wolk ook gewoon eventjes wegsturen zodat het niet mijn dag bepaalt. Ook heb ik heb een artikel geschreven wat mij helpt om de boel leuk te houden voor mezelf en wat mij hielp te accepteren. Want dat accepterenweggetje is zooooooo’n moeilijke weg, maar zo ontzettend nodig! Want dat geeft rust, dat merk ik nu al! Voor mij komt het er in het kort op neer om heeeeel veel te schrijven en te praten met mensen bij wie ik me veilig voel en vooral leuke dingen gaan doen. Dat helpt, muziek helpt mij ook heeeel erg. Soms ben ik zo moe dat ik alleen maar even op bed kan liggen, instrumentale filmmuziekjes en etherische oliën zijn dan echt mijn beste vriend. Dat soort dingen, op die manier probeer ik het leuk te houden. Want dan kan ik die ‘met volle angst vooruit‘ wel waar maken!

See you next time!

-xxx- Joyce

2 gedachten over “Angstig en chronisch ziek?!!!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.