Heb ik mijn knop al gevonden?

Ja denk het wel! Een week geleden schreef ik mijn post over nieuwe inzichten van ziek zijn. Ik voel me nu al rustiger, de pieken en dalen van mijn koppie zijn al even niet zo groot meer. En dat is fijn!! Volgens mij heb ik mijn knop gevonden en daarmee wil ik niet zeggen dat ik alleen nog maar positief ben want het is oké om eventjes niet oké te zijn. Dat hoort wel een beetje bij chronisch ziek zijn.. Ook al is dat echt echt niet leuk. En jij?? Hoe is het met jou? Heb jij jouw knop ook al gevonden?? Ik ben benieuwd en hoop het wel want die knop bewust bedienen helpt zoveel! Hieronder zal ik delen wat mij onwijs heeft geholpen:

Bullet Journal

Ik denk dat jullie ze wel kennen, die notitieblokken waar alleen maar puntjes in staan en je dus gewoon overal kan krabbelen. Het fijne daaraan is dat je gewoon kan doen en laten wat je wilt! Ik zou zeggen krabbel ze!!!! Iedereen gebruikt ze ergens anders voor, mijn dagindelingen schrijf ik er niet in. Ik gebruik het wel voor andere toffe dingen! Zo heb ik bijvoorbeeld een year in pixels pagina, een dankbaarheidspagina en mijn selfcare pagina. Ik heb meer ‘speciale’ pagina’s, wil je weten welke? Let me know below, dan schrijf ik er nog een post over. De 3 voorbeelden die ik net noemde werken voor mij zo goed als ik me niet fijn voel. Iedere dag schrijf ik nu 3 dingen op waar ik dankbaar voor ben. Ook als ik me minder goed voel, juist dan schrijf ik er 3 op. Misschien gek maar dat helpt, het helpt om ook op slechte dagen de goede dingen in te blijven zien en dingen los te koppelen. Een slechte lichamelijke dag betekent niet dat jij ook een slecht mens bent. Want zoals ik al eerder zei jij bent niet je beperking, jij bent een persoon met een beperking. Chronisch ziek zijn zal altijd voor schommelingen zorgen psychisch en lichamelijk. Maar sinds ik dit notitieblok heb, het werkt! En ik ga echt nergens meer heen zonder dat ding! Mijn eigen positive vibes:D

www.onestepataday.blog
Mijn Year in Pixels

Leuke dingen

Deze zal voor iedereen een beetje anders zijn maar leuke dingen zijn zo zo zo belangrijk! Een tijdje durfde ik het niet goed meer, omdat er zo ontzettend veel veranderde. En ik me zo onveilig voelde. Een beker vasthouden gaat de ene keer goed en de andere keer gooi je beker om. Dat soort dingen en dan dus ook gewoon bij koffietentjes ofzo.. Ik moest wennen aan die dingen, ik moest wennen aan het feit dat ik in mijn rolstoel overal heen cross. Maar ook met die veranderingen kun je nog steeds leuke dingen doen. En ik kan je vertellen, die geven energie!!!! Heel heel veel, soms lijkt het net alsof er bakken nieuwe energie worden bezorgd als ik bijvoorbeeld eventjes in het zonnetje buiten zit. Word nu gewoon alweer blij als ik eraan terug denk. Ik ben dol op theetjes drinken, kletsen, kleuren, muziek maken en luisteren, diamond painting, in de zon zitten, buiten de natuur in. Dat zijn mijn favoriete activiteiten! Maar iedereen heeft natuurlijk andere dingen die hij of zij leuk vind. Wat zijn die van jou?? Go do those things!!!! Weet dat dat soort dingen je in het begin eventjes meer energie kosten maar je krijgt er echt wel meer voor terug. I promise!! En leuke dingen kunnen ook hele kleine dingetjes zijn. Genieten van de eerste lentebloemetjes is ook heeeeeel fijn!

www.onestepataday.blog
Vorig jaar op mijn verjaardag naar The Lion King! Aaaaaaaaaah. Dat was huuuuuge maar zo awesome:D Can still remember that

Praten

Tja…. Praten. Iets waar ik heel lang ruzie mee heb gehad en soms nog steeds heb trouwens. Ik denk het echt een cliché antwoord is maar het heeft me wel onwijs geholpen en dat doet het nog steeds!:D Het heeft heel erg lang geduurd voordat ik durfde te praten… Ik heb nooit echt durven praten. Als jonger meisje was ik altijd al vrij stil en ging ik heel makkelijk door school heen. Bij besprekingen gebeurde het regelmatig dat ik werd overgeslagen.. I let that happen. Toen ik eenmaal doorhad dat ik wel moest praten en ik wel waardevol ben als persoon,was ik bang. Bang voor wat ik zou voelen, voor wat ik allemaal kon en wat er zou gebeuren als ik mijn gevoel hardop vertelde. Sounds weird misschien maar het leek alsof ik in een theater voor voor een hele volle zaal moest gaan staan en zij alles van me konden zien zonder dat ik zelf de keuze had wat ik de zaal wel of niet wilde laten zien.

Ik heb eerst een tijd gepraat met mensen die ik vertrouwde, waarbij ik me echt heel veilig voelde. Pas later met meer mensen, toen kreeg ik meer hulp. Nu ben ik op de goede weg en durf ik mezelf meer en meer te laten zien. Ik ben oké en jij ook of je nu wel of niet met een chronische ziekte te maken hebt. Praten is oké, kijk naar de mensen bij wie je je veilig voelt. They can help you en vaak willen ze je ook graag helpen. Het hoeft niet iemand te zijn die heel erg voor de hand ligt, het moet iemand zijn bij wie je je veilig voelt. In het begin hielp het mij ook om eerst over iets anders te hebben en pas daarna over datgene te praten wat moeilijk is. En onthoud je hoeft niet gelijk alles te vertellen. Praten kan en mag in stapjes!

Dit zijn mijn 3 dingen die me op weg hebben geholpen met accepteren maar ook met het leuk houden. Hoe goed de medische wereld ook is, soms word er net een beetje teveel aan je getrokken. Zeker als je chronisch ziek en veel onderzoeken krijgt en in het ziekenhuis bent. Juist dan is het superbelangrijk om het voor jezelf leuk te houden! Al zijn het maar hele kleine dingetjes. Voor mij zijn die hele kleine dingen goed waard. Oooh en mocht je je verhaal kwijt willen? Mag altijd! Samen staan we sterk!

See you next time!

-xxx- Joyce